چه غریب ماندی ای دل نه غمی نه غمگساری
                                      نــه بــه انـتـظـــار یــاری ، نــه ز یـــار انـتــظــاری
غــم اگــر بــه کــوه گـویــم، بــگـریــزد و بــریــزد
                                      کــه دگــر بــدیـن گــرانـی نـتـوان کشیــد بــاری
سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشته‌ست
                                      تــو بـکــش که تا نیفـتـد دگـرم بـه شـب گـذاری
نه چنان شکسـت پشتـم که دوبـاره سـر بـرآرم
                                      منـم آن درخـت پیـری که نـداشـت بـرگ و بـاری

                      تبال بزن بزن که  داغون  شدم

                                             بر  تار  غروب زندگی  پود  شدم

                     عمرم همه رفت خفته درکوره آتش

                                               آتش زده استخان بی دود  شدم